تهديد نظامي تركيه براي تجاوز به خاك كردستان عراق
" حزب اعتدال و توسعه " كه دولت و پارلمان تركيه را در دست دارد، بر خلاف انتظار ناظران منطقه و جهان، از جمله اتحادية اروپا، روسيه و ايالات متحدة امريكا، سر تسليم به منويات ژنرال هاي جنگ طلب آن كشور فرود آورد و اعلام نمود كه به خاك كردستان عراق يورش مي برد تا معارضين كرد را در آن سرزمين قتل عام كند و به هدف تاريخي و اصلي خود، يعني انهدام دستاوردهاي مردم رنجديده و ستم كشيده كرد، جامة عمل بپوشد.
ماية تعجب است كه در مقابل اين تجاوزگري بي پرده و آشكار، جامعة بين المللي تنها به اين اكتفا مي كند و هشدار مي دهد كه اگر تركيه به خاك كردستان عراق لشكر كشي كند، ممكن است منطقه، دستخوش بي ثباتي گردد كه به ضرر عراق، امريكا و خود مهاجم نيز تمام مي شود . آيا بصيرت جامعة جهاني و سازمان هاي بين المللي همين اندازه است كه در اين ماجرا، هيچ گونه احتمالي جز احتمال بي ثباتي منطقه را پيش بيني نمي كند؟ آيا از ظرفيت و اشتهاي نژادكشي و قتل عام انباشته شده در اين منطقه، هنوز هم بي خبرند؟ آيا كشتار ارمني ها و ژنوسايد ( انفال ) كردها را هم چنان ناديده گرفته اند؟ آيا يك قرن پايمال كردن حقوق بشري قوم كرد را در تركيه در پرونده هاي جامعة ملل و سازمان ملل در سور، لوزان، ژنو، نيويورك و بغداد، هم چنان ناخوانده بايگاني كرده اند؟ آيا اظهارات مقامات دولتي و ديپلمات هاي تركيه، كه به صراحت در همة رسانه ها و تريبون هاي جهان از eradication به معناي امحاء مردم كرد سخن مي گويند، به گوش مدعيان دمكراسي، آزادي و انسان دوستي نرسيده است؟ آيا نازيسم اروپاي دهة 1930، بيشتر از اين ها وعده و علامت مي داد كه آن فاجعه را به بشريت تحميل كرد؟ آيا سازمان ملل متحد در آغاز هزارة سوم، تنها با هدف ها و شعارهاي MDG مبني بر كاهش فقر و بي سوادي ما را به آينده اميدوار مي كند ولي بر نابودي كلية حقوق سياسي، اجتماعي و اقتصادي يك ملت چشم فرو مي بندد؟
اينك كه يك دولت عضو سازمان ملل متحد، افتخار احترام به قانون را كسب كرده و تنها با مجوز قانونگذاران خود به امحاء نژادي يك قوم مي پردازد، جايزه اش را از كجا بايد بگيرد: از سازمان ملل متحد؟ از اتحادية اروپا يا از ناتو؟ آيا كردها هم مانند ارمني ها، به اميد روزي باشند كه نيم قرن بعد از كشتار جمعي وعده داده شده ي دولت تركيه، پارلمان هاي چند كشور به محكوميت آن خواهند پرداخت؟ اگر ارمني ها بخت آن را داشتند كه باقي ماندة قوم خود بعد از كشتار را در پشت كوه هاي آرارات اسكان دادند، اجساد كردها را در كدام سرزمين بايد به خاك سپرد؟ در سرزمين شام يا در ويرانه هاي صدام؟
جبهة متحد كرد از شخصيت ها، گروه ها و سازمان هاي آگاه و مترقي تركيه انتظار دارد كه با استفاده از آزادي هاي دمكراتيك خود در كشورشان و در سرتاسر جهان، به روشنگري مردم و مقامات و نهادهاي حكومتي تركيه بپردازند و از اقدامات مغاير با اصول دمكراتيك و ناقض ميثاق هاي حقوق بشر، نسبت به كرد ها جلوگيري نمايند.
از شخصيت هاي عراقي و به ويژه از رهبران كرد عراقي كه افتخار عمري مبارزه و مقاومت را دارند، انتظار مي رود كه در مقابل هر گونه تهديدي كه دستاوردهاي ملي شان را به خطر مي اندازد،مردم خودرا،علي رغم بي اعتنائي متحدانشان، براي ايستادگي و مقاومت آماده نمايندو در عين حال، همه راه هاي ديپلماتيك در صحنة بين المللي را نيز مورد استنفاده قرار دهند.
به اميد روزي كه كردها در تركيه اي آزاد و آباد و پيشرفته به حقوق طبيعي و قانوني خود برسند.
جبهة متحد كرد
تهران – مهر 1386
